Kazimierz Milewski (1868 – 1941) – Kupiec, działacz społeczny i narodowy.

Urodził sie 25 stycznia 1868 r. w Trzemesznie jako syn Benona i Franciszka. W latach młodości przybył wraz z rodzicami do Gniewkowa. Mając zaledwie 17 lat wstąpił do Towarzystwa Przemysłowców, a kilka lat później został jego prezesem. Działał społecznie w Komitecie Wyborczym i Banku Ludowym. Podczas częstych przemówień publicznych występował przeciwko germanizacji ludności polskiej, dając w ten sposób wyraz swojego zaangażowania na rzecz patriotyzmu. W 1889 r. ożenił się z Leokadią Kwiatkowską. Życie rodzinne i praca zawodowa nie przeszkadzała mu w prowadzeniu działalności społecznej. W 1906 roku wziął czynny udział w strajku szkolnym przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Społecznie pracował w Komitecie Wyborczym i w Banku Ludowym. Na początku grudnia 1918 roku został wybrany delegatem Gniewkowa do Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu. Podczas Powstania Wielkopolskiego był członkiem Rady Obywatelskiej.

W okresie Powstania Wielkopolskiego członek Rady Obywatelskiej w Gniewkowie i członek Powiatowej Rady Ludowej w Inowrocławiu. Po I Wojnie Światowej brał udział w pracach Komitetu Plebiscytowego  dla Górnego Śląska w Gniewkowie.  Przez dwie kadencje sprawował funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej w Gniewkowie. W latach 1935-1936 był członkiem Komisji Rewizyjnej i Sądu Honorowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Posiadał również honorowe członkostwo Towarzystwa Przemysłowców. Działał jako przewodniczący towarzystwa śpiewu „Cecylia. Aktywnie działał w Stronnictwie Narodowym. Za działalność społeczną i narodową został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Rada Miejska, w uhonorowaniu za wybitne zasługi w walkach o niepodległość i za wkład dla rozwoju Gniewkowa nadała Kazimierzowi Milewskiemu honorowe obywatelstwo miasta w dniu 11 lutego 1939 r. Po wybuchu II Wojny Światowej, jako patriota i czynny działacz antyniemiecki został wysiedlony do Generalnej Guberni. Wkrótce po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Gniewkowa,  w końcu 1939 r. zostaje wraz z rodziną wysiedlony do Skarżyska, skąd przenosi się do Lublina. Został tam aresztowany i osadzony na Zamku w Lublinie. Zmarł na wygnaniu – został zamordowany przez Hitlerowców  14 września 1941 r.