Jan Milewski z dziećmi Jerzym i Leokadią, Inowrocław, 3 maja 1927.

Jan Milewski, Inowrocław, początek lat 30. XX wieku.

Schemat (Ordre de Bataille) z zestawieniem sił i oddziałów Grupy Operacyjnej gen. Daniela Konarzewskiego, której główną siłę stanowiła 14. Dywizja Piechoty Wielkopolskiej (1. Dywizja Strzelców Wielkopolskich), stan na 1 czerwca 1920 roku. Znakomita większość z przedstawionych jednostek pojawia się na fotografiach w albumie Jana Milewskiego.

Jan Milewski w stopniu podchorążego (choć na rogatywce widoczny jest jeszcze stopień sierżanta). Bobrujsk, wiosna 1920 roku. Co ciekawe stopień podchorążego był stopniem niższym od sierżanta sztabowego ale wyższym od sierżanta. Podchorążym przysługiwały jednak wszystkie towarzyskie prawa oficerskie. Stopień ten (nie mylić z tytułem) obowiązywał w Wojsku Polskim od 1919 do 1922 roku.

Jan Milewski w mundurze pioniera armii niemieckiej. Fotografia wykonana przed rokiem 1914.

Żołnierze niemieccy i kuracjusze pozują do wspólnej fotografii w Kołobrzegu. Sezon letni 1915.

Wnętrze niemieckiej apteki polowej, miejsce nieznane, ok. 1915 roku.

Niemiecki cmentarz polowy w rejonie Smorgonie – jezioro Narocz (front wschodni). Na pierwszym planie widzimy groby Eugena Broglyego i Adolfa Hasselmeyera z 2. kompanii 262. rezerwowego pułku piechoty (Reserve Infanterie Regiment 262). Obaj polegli 8 czerwca 1915 roku.

Kolaż przedstawiający najważniejsze postaci związane z Powstaniem Wielkopolskim i Wielkopolską w okresie 1918-1919. Widzimy tu od góry od lewej:
Władysława Seydę, Adama Poszwińskiego, Stanisława Adamskiego, (nierozpoznany) Wojciecha Korfantego, (nierozpoznany) gen. Józefa Dowbor Muśnickiego, Bernarda Chrzanowskiego(?), gen. Ireneusza Wierzejewskiego, gen. Jana Wroczyńskiego, ppłk. Władysława Andersa

26 stycznia 1919 roku, Poznań, plac Wilhelmowski (dziś Wolności). Przedstawiciel KNRL przekazuje chorągiew 1. pułku strzelców wielkopolskich w ręce gen. Jzefa Dowbor Muśnickiego. Za generałem JDM stoją gen. Stanisław Filip Dubiski, dowódca 1. Dywizji Strzelców Wielkopolskich i płk Daniel Konarzewski wówczas dowódca 1. pułku strzelców wielkopolskich.

Bobrujsk i jego okolice zdobyte 28 sierpnia 1919 roku przez Kombinowaną Dywizję Wielkopolską zamieszkiwane były przez liczne rzesze Polaków. Kilka dni później 8 września 1919 roku zorganizowano uroczystość dziękczynną z udziałem miejscowej ludności i wojska. Polowa msza św. na placu przed twierdzą w Bobrujsku. Przed ołtarzem stoją poczty sztandarowe 1. pułku ułanów wielkopolskich (po lewej) i 3. pułku strzelców wielkopolskich. Po prawej widać chorągwie różnych lokalnych organizacji i stowarzyszeń

Przedstawiciele miejskich korporacji składają adres dziękczynny na ręce dowódcy dywizji, gen. Daniela Konarzewskiego, Bobrujsk 8 września 1919 roku.

Zdobycz 1. pułku strzelców wielkopolskich. Bobrujsk, styczeń 1920 roku. O ile karabiny MG 08 były standardowym wyposażeniem kompanii karabinów maszynowych w pułkach strzelców wielkopolskich, tak pozostałe widoczne na fotografii karabiny są łupem żołnierzy wielkopolskich na oddziałach Armii Czerwonej. Widzimy tu ciężkie karabiny maszynowe Maxim wz. 1910 oraz duńskie ręczne karabiny maszynowe Madsen M1903.

„Jako zaszczytny upominek i podziękowanie za braterską pomoc, swego czasu otrzymał I. pułk Strzelców Wlkp. od obywateli miasta Lwowa 8 bombomiotów z napisami: „Obrońcom swoim wdzięczni obywatele Lwowa” i 1030 sztuk pocisków do nich, wszystko wykonane w warsztatach lwowskich i według pomysłu jednego z tamtejszych inżynierów.” („Ku Chwale Ojczyzny!”, nr 41 z 17 grudnia 1919)

Żołnierze 1. pułku strzelców wielkopolskich pozują ze wspomnianymi miotaczami. Bobrujsk, styczeń 1920. Miotacze są niezwykle zbliżone do rzadko spotykanych austro-węgierskich moździerzy okopowych 7.5cm Minenwerfer M.17 Kolben.

Trumna z ciałem por. Mieczysława Zajączkowskiego, adiutanta 1. pułku strzelców wielkopolskich, eksportowana na stację kolejową w Bobrujsku. Por. Zajączkowski poległ 13 grudnia 1919 roku w trakcie wypadu pułku na Kliczew. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Dowódca 1. pułku strzelców wielkopolskich (55. poznańskiego pułku piechoty) płk Gustaw Paszkiewicz, w towarzystwie oficerów pułku. Bobrujsk, wiosna 1920 roku.

Zdobycz 2. pułku strzelców wielkopolskich (56. pułku piechoty wielkopolskiej) po wypadzie na Stołpiszcze w dniu 4 czerwca 1920 roku. Ogólna zdobycz pułku w tym dniu wyniosła: 3 samochody pancerne z dwoma działami, 2 osobowe, 2 ciężarowe, 3 działa, 16 karabinów maszynowych. Wszystko to dumnie prezentuje się na powyższej fotografii wykonanej w Bobrujsku.

Zdobycz 2. pułku strzelców wielkopolskich (56. pułku piechoty wielkopolskiej) po wypadzie na Stołpiszcze w dniu 4 czerwca 1920 roku. Jedna z kilku (może i kilkunastu fotografii) prezentujących w detalach zdobycz pułku. Tu zbliżenie na zdobyte armaty.

Zdobycz 2. pułku strzelców wielkopolskich (56. pułku piechoty wielkopolskiej) po wypadzie na Stołpiszcze w dniu 4 czerwca 1920 roku. Kolejne ujęcie zdobytej artylerii: po bokach armaty kal. 76,2 mm (trzy calowe) wz. 1902, pośrodku niemiecka ciężka haubica polowa wz. 1902 (schwereFeldhaubitze15 cm sFH 02).

Samochód pancerny (tu co ciekawe nazwany pociągiem pancernym) GarfordPutiłow o nazwie własnej „Uralec” zdobyty przez 2. pułku strzelców wielkopolskich (56. pułku piechoty wielkopolskiej) po wypadzie na Stołpiszcze w dniu 4 czerwca 1920 roku. „Uralec” już pod nazwą „General Szeptycki” włączony został wkrótce w skład wielkopolskiego plutonu samochodów pancernych.

Zdobycz 3. pułku strzelców wielkopolskich, „na moskalu”. Bobrusjk, jesień 1919 roku. Wśród prezentowanych dział widzimy cztery armaty kal. 76,2 (trzycalowe) wz. 1902; niemiecka ciężka haubica polowa wz. 1902 (schwereFeldhaubitze15 cm sFH 02) oraz rosyjska haubica wz. 1910 kal. 152 mm.

Wnętrze kościoła przygotowanego przez żołnierzy 3. pułku strzelców wielkopolskich. Doskonale widoczne hasło, które widniało na chorągwi pułkowej (Życie, trud i mienie za prawa i wolność Narodu). Sama chorągiew pułku (w ówczesnej nomenklaturze pułki piechoty miały chorągwie a pułki jazdy sztandary) widnieje na lewo od ołtarza.